„Blues [ang = troski, rozterki], negro-amer. Gatunek pieśni osobistej (solowej) o strukturze responsorialnej call and response. Wyrosły z wcześniejszych gatunków, takich jak work song i song sermon, b. Był też silnie związany z brytyjską balladą.

Czy warto pisać o płycie tak starej i zapomnianej? Autor poważnej jazzowej encyklopedii notkę o głównym sprawcy powstania albumu zaczyna od wydarzeń, które miały miejsce trzy lata po jej wydaniu. Poza tym o ile wiem w ostatnim czasie album nie był wznawiany. Z poprzednich wydań coś dystrybutorom jednak zostało, tak przynajmniej wnioskuję po przeglądnięciu stron internetowych sklepów fonograficznych.

Formację Agitation Free powołało do życia w 1967 r. pięciu zafascynowanych rockiem psychodelicznym i progresywnym mieszkańców Berlina Zachodniego: Christoph Franke, Lutz Ulbrich, Michael Gunther, Michael Duwe i Lutz Kramer. Skład Grupy zmieniał się wielokrotnie, a współpracujący z nią muzycy później wiązali się z takimi zespołami jak Tangerine Dream, Ash Ra Tempel i Ashra.

Czterdzieści pięć lat na scenie, właściwie bez pauz i przestojów! Im jako jedynym w Polsce ta sztuka się udała. Zmian personalnych w zespole było sporo, nie powinno to jednak specjalnie dziwić. Bardzo trudno jest utrzymać ten sam skład, jeśli tworzą go muzycy aktywni, którzy biorą udział w różnych projektach, a co za tym idzie, mają sporo zobowiązań.

Tak się jakoś składa, że zespoły zakładane przez Daevida Allena, rozwijały skrzydła, po jego odejściu. Tak było z zespołem Soft Machine i później z grupą Gong. Ale do rzeczy. Jest rok 1978. Wielkimi krokami zbliża się najczarniejszy okres w historii muzyki rozrywkowej. Giganci rokowi lat 70-tych powoli się wypalają, jazz staje się sztuką coraz bardziej niszową, nadchodzi okres popowo-dyskotekowej hegemonii lat 80-tych.

7.12.06 odbył się w Jazz Clubie Gramofon wyjątkowy koncert. Z Bydgoszczy przyjechał związany z kultowym klubem Mózg, zespół Sing Sing Penelope. Chociaż w klubie było delikatnie mówiąc pustawo, a nieliczna publiczność nie bardzo przygotowana do słuchania trudnej, jak się okazało muzyki SSP, muzycy pokazali co potrafią i nielicznych amatorów jazz-rockowej alternatywy, posłali na kolana.

Wprost uwielbiam brzmienie fletu. Stali słuchacze pewnie dziękują Bogu,że jest ich tak niewielu, bo niczego innego nie grałbym w audycji. Moi faworyci to Herbie Mann, Jiri Stivin, Charles Lloyd. Kilka dni temu dopisałem do tej listy Leszka Wiśniowskiego. Właśnie ukazała się pierwsza autorska płyta tego artysty.